Piękny, letni dzień w samym środku wiosny i dodatkowo, a zwłaszcza, wolny dzień. Więc nie ma to tamto! Czas na przejażdżkę!
A skoro wiosna to może na ogródek? Ale zaraz chwila nie mam ogródka...
No to co?
Mieszkam w takim miejscu, że tuż pod nosem mam 3 piękne ogrody - w drogę!
Przez Makoszowy, Kończyce i nad A4 i już Paniówki. Teraz Chudów i skręt w lewo i po pokonaniu podjazdu - Mikołów-Bujaków.
I jest. Pierwszy ogród to Parafialny Ogród Botaniczny.
Bujaków
Obecnie część Mikołowa. W dawnej wsi centralnym punktem jest kościół p.w. św. Mikołaja. W wybudowanej w 1500 roku świątyni znajduje się drewniana figurka Matki Boskiej z charakterystycznymi, skrzyżowanymi rękami. Datę jej powstania szacuje się na ok.1480r. 8 grudnia 1982 r. z ostała ogłoszona Matką Boską Bujakowską. Znajduje się ona w centralnym punkcie ołtarza za ruchomym obrazem patrona parafii – św. Mikołaja (jego rzeźba jest umieszczona przed kościołem). Wnętrza kościoła są bogato zdobione freskami i techniką sgraffito (jest to technika malarska polegająca na nakładaniu kolejnych, kolorowych warstw tynku lub kolorowych glin i na zeskrobywaniu fragmentów warstw wierzchnich. Poprzez odsłanianie warstw wcześniej nałożonych powstaje dwu- lub wielobarwny wzór. ), a sufit ozdobiony jest drewnianymi kasetonami. Kościół otoczony jest starym kamiennym murem. Wzdłuż murów rośnie 6 lip drobnolistnych, których wiek określa się na około 250 - 350 lat. W ich pniach zagnieździły się sowy. W murze kościoła znajduje się również symboliczny grób jednego z właścicieli Bujakowa – wielkiego górnośląskiego przemysłowca Karola Goduli. Obok kościoła znajduje się Parafialny Ogród Botaniczny. Na powierzchni ok. 1ha zgromadzono liczne okazy drzew, krzewów. Smaczku dodają oczka wodne, zabytkowe ule czy hodowla dekoracyjnego ptactwa. Przed budynkami klasztoru Sióstr Służebniczek N.M.P. znajduje się krzyż pokutny (XIV-XVIw.). Warta uwagi jest również kapliczka tzw. "szwedzka" z 1627 roku.
Kwitnący puch?
© biber
Nowi mieszkańcy ogródka u farorza
© biber
Jest sobota, to chyba dzień roboczy w ogrodzie po nim kręcą się panowie dokonujący prac pielęgnacyjnych. Oczywiście pod czujnym okiem farorza ;) Chwilę się kręcę po ogrodzie, patrzę co się zmieniło (o kurek przybyło) i ruszam dalej.
Po opuszczeniu ogrodu skręcam w lewo i jadę prosto DW927 w kierunku Mikołowa-Mokre.
Po jakiś 3 kilometrach po prawej stronie drogi widoczna jest brama Śląskiego Ogrodu Botanicznego.
Śląski Ogród Botaniczny
Założony w 2003 roku dzięki wykorzystaniu funduszy z UE. W maju 2012 roku na bazie ŚOB stworzono Centrum Edukacji Przyrodniczej i Ekologicznej Śląskiego Ogrodu Botanicznego. Na siedzibę wykorzystano powojskowe budynki na Sośniej Górze ( 329 m n.p.m.). Na obszarze 15 ha założono 14 kolekcji roślinnych połączonych ścieżkami dydaktycznymi i rekreacyjnymi. Nad budynkiem centrum znajduje się 14 metrowa wieża widokowa.
Różaneczniki kwitną...
© biber
Panorama z Sośniej Góry
© biber
Obowiązkowa fotka sosny
© biber
Tu już są zwiedzający. I to dużo. Wykorzystuję okazję, że jest pusto i szybko wdrapuję się na wieżę widokową aby podziwiać panoramę pięknego Śląska. Niestety chwila spokoju nie trwa długo i na wieże wpada wielce hałaśliwa rodzinka więc ja znikam.
Spaceruję alejkami... podziwiam kwiatki... odpoczywam... jadę dalej.
Wyjeżdżam z bramy kierując się w prawo, pokonuję wzniesienie. Po lewej widzę już teren 3 ogrodu. A tak właściwie to 2 część ŚOB znajdująca się przy nieczynnym kamieniołomie i wapiennikach na Fiołkowej Górze.
Mikołów-Mokre
Już w XVI wieku w tym miejscu dobywano wapień. Z kolei wzmianki o istnieniu specjalnych piecy do wypalania wapienia zwanych wapiennikami pochodzą z 1793 roku. Część kamieniołów jest zarośnięta, a w części widać doskonale warstwy skalne. Pobliski Śląski Ogród Botaniczny objął patronatem część kamieniołów i urządził tam ścieżkę edukacyjną z tablicami, punktami widokowymi i odpoczynkowymi. Wraz z ciągle tworzonym ogrodem ma to stworzyć Centrum Edukacji Przyrodniczej i Ekologicznej. Projekt ten w części finansowany jest przez UE. Klucząc wokół wyrobisk można zobaczyć kilka wapienników. Część ledwo stoi, część została zawłaszczona przez roślinność tak, że ciężko je zobaczyć. Dwa z nich zostały odnowione i włączone do ścieżki Centrum. Produkcja w wapiennikach trwała podobno do lat 90 ubiegłego wieku. Bryły wapna z kamieniołomu były transportowane specjalnymi drewnianymi pomostami (później już windami) na szczyt pieca i tamże umieszczane. Przez około 24 -30 godzin były wypalane w temperaturze 900 – 1000 OC. Tak uzyskiwano wapno palone używane m.in. w hutnictwie. Część wapna wrzucano do dołów z wodą uzyskując wapno gaszone wykorzystywane np. w budownictwie. Popiół wykorzystywano jako nawóz.
Film o wapienikach "Blisko piekła" (1974): https://youtu.be/PNbTuxhuMvo
W takim otoczeniu kawka smakuje niczym ambrozja
© biber
Drzewa też już ubierają wiosenne suknie
© biber
Urokliwy krzaczek
© biber
W tej części jest prawie pusto. Zwiedzających można policzyć na palcach jednej ręki. Super! Mogę się delektować ślicznymi okolicznościami przyrody i pyszną kawką zabraną z domu właśnie w tym celu aby ją tu wypić z dodatkiem słońca, wiatru, wiosny...
Po odpoczynku opuszczam ogród skręcając w lewo i podążam "za drogą" wprost do Paniów. Przejeżdzam obok (obok bo trwa nabożeństwo) drewnianego kościoła p.w. śś Piotra i Pawła z 1757r. I jadę dalej prosto wprost do Paniówek skąd już tą znaną trasą jadę do domu.
Trasa:
Zabrze > Paniówki > Chudów > Mikołów (Bujaków, Mokre) > Paniowy > Paniówki > Zabrze
biber
